Crime Report  در آوریل گزارش داد که شرکت نوکیا یک سامانه ی پیشرفته ی مونیتویرینگ را به رژیم ایران داده بود. پی آمدهای این عمل تنها چند روز پیش مشخص شد که دولت ایران با استراق سمع تماسهای بیسیم،  صدها تن از مخالفانی را که در اعتراضات صلح آمیز  پس از انتخابات شرکت کرده بودند ردیابی و دستگیر کرد. 

کمپینی با عنوان "Nokia: Jailing People " (کنایه به شعار Nokia: Connecting People )  آغاز به کار کرد تا نوکیا را تحت فشار قرار دهد که هرچه زودتر همکاری اش را با دولت ایران قطع کند، سیستم مونیتورنیگ را از کار بیندازد و توضیح بدهد که چگونه ایرانان میتوانند این سیستم را دور بزنند. در سایت www.NokiaNo.com  بیش از 4000 نفر طی پنج روز پتیشن را امضا و به طور همزمان نامه ای را به مدیران اجرایی نوکیا ارسال کردند. این افراد تصمیم گرفتند تا زمانی که نوکیا به دولت ایران کمک میکند تا مخالفان بی سلاح را زندانی کند، محصولات نوکیا را بایکوت کنند.

متأثر از دیدن صحنه هایی از  دانشگاه هایایران—جاییکه نیروهای امنیتی ایرانی به خوابگاه های دانشجویی و اتاقهای کامپیوتر حمله کرده بودند— "اوان بونی" و "رانی براین"، دو دانشجوی انستیتوی تکنولوژی کالیفرنیا تصمیم گرفتند که کاری کنند. این دو، با هدف بالابردن سطح آگاهی درباره ی  سرکوبهایی که بر دانشجویان در ایران صورت میگیرد،  با استفاده از فن آوریهای نوین  برنامه ای برای سکوت هفتگی ریختند. آنها با The CRIME Report در باره ی این حرکت خلاقانه شلن صحبت کردند.

چه چیز شما را بر آن داشت تا این حرکت را برنامه ریزی کنید؟
ما از طریق تویتر، عکس و فیلم دیجیتال اتفاقات ایران را پیگیری میکردیم. چیزهایی که میدیدیم ما را شوکه کرد.  وقتی شما اتاقی را میبینید که در آن کامپیوتر های شکسته شده است و در راهروها به دانشجویان شلیک میشود شما حتما احساس همدردی میکنید. مثل ما، این دانشجوها به دانشگاه میروند تا خودشان و جامعه شان را بهتر کنند. ولی آنها از حق اساسی همچون تحصیل محرم هستند، چیزی که به نظر ما برای یک جامعه ی دموکرات حیاتی است. 

شما چرا بجای راهپیمایی تصمیم گرفتید تا یک برنامه احیای دیجیتالی را تدارک ببینید؟
Caltech تقریباً دانشگاه کوچکی است و کلاً حدود 1100 دانشجوی فوق لیسانس دارد. همچنین از لحاظ آکادمیک برنامه ها خیلی فشرده هستند. خیلی سخت است تا دانشجوها را برای برنامه ای که دانشگاه در نظر گرفته دور هم جمع کرد، چه برسد به یک راهپیمایی برای دانشجوهای ایران. این احیاهای هفتگی برای دانشجویان آمریکا و ایران است. ما میخواهیم که یک حس همبستگی با دانشجویان ایرانی  را در محوطه دانشگاهمان بوجود بیاوریم. ما از هم دانشگاهیانمان میخواهیم تا توجه کنند و تبلیغ کنند. ما همچنین میخواهیم که دستمان را بسوی دانشجویان ایرانی دراز کنیم. ما میخواهیم آنها بدانند که تنها نیستند و تلاشهایشان مورد حمایت واقع میشود. این از این جنبه اهمیت دارد که رسانه های دولتی این دانشجویان را "اغتشاشگر" مینامند.

شما برای برنامه ریزی این طرح  چگونه از فن آوریهای نوین استفاده کردید؟
ما از Facebook ، Twitter  و iReport  استفاده کردیم. مثلاً، با پرداخت 50 دلار شما میتوانید تبلیغی را در فیس بوک بگذارید تا هزاران نفر آن را ببینند. ما همچنین با انجمن های دانشجویی از طریق ایمیل در تماس هستیم تا شبکه ای سرتاسر کشور بوجود آید. جنبه ی دیجیتالی حرکت ما انعکاس دهنده ی نوع حرکت در داخل ایران است. ما پیاممان را همانطور به دیگران میرسانیم که آنها اینکار را میکنند. مانند حرکت در ایران، این چیزی است که به سرعت میتواند پخش شود و هر کسی میتواند در آن سهیم باشد. ما همچنین امیدواریم که این کار تی سکوت هفتگی  أثیر مثبتی بر دانشجوهای ایرانی داشته باشد. اگر تنها یک یا دو نفر درباره ی این سکوت ما به نشانه ی همبستگی باخبر شوند ارزشش را داشت. ما این برنامه در احیا را تا زمانی که خشونت به پایان برسد ادامه میدهیم.

تستعين المجلات عادة بتصريحات نجوم السينما فيما يتعلق بالأخطاء التي يرتكبها الناس عند اختيار ملابسهم، لكن الحال يختلف في طهران، حيث من الممكن أن يؤدي خطأ صغير في إختيارك لملابسك إلى عواقب قانونية وخيمة، و لهذا استحدث الإيرانيون مصطلح "شرطة الملابس"

عند حلول فصلي الربيع و الصيف، أصدر القادة الإيرانيون تعليماتهم لضباط شرطة الآداب العامة بقمع المواطنين الذين تنتهك ملابسهم القيود القانونية للملابس العامة التي قد يرى رجال الدين أنها "غير إسلامية"، حيث يقضي القانون الإيراني على المرأة التي لا تغطي شعرها و جسدها في الأماكن العامة بالغرامة أو الحبس لفترة تصل إلى شهرين.