اعتراضات به نوکیا وارد خیابانها میشود
کمپین وادار کردن نوکیا برای قطع همکاریش با رژیم ایران، وارد خیابانها شده است. بیرون دفاتر مهم نوکیا در مناطق سواحلی شرق و غرب آمریکا فعالان به راهپیمایی پرداختند تا فشار بیشتری به این شرکت مخابراتی وارد آورند. در همین حال، نزدیک به 10000 نفر به مسئولان نوکیا نامه ی اعتراض خود را ارسال کرده اند و چندین ایالت و شهر در حال بررسی بیرون آوردن دارائیهای خود از سهام نوکیا هستند.
در 15 ژولای، فعالان در بستون و لس آنجلس به خیابانها ریختند. ابتدا در مرکز تحقیقاتی نوکیا وابسته به دانشگاه MIT بیش از یک ساعت راه پیمایی شد. به صدها تن از رهگذران و کارمندان مرکز تحقیقاتی اعلامیه هایی داده شد تا نوکیا را تا زمانی که از ایران نرفته تحریم کنند. در یک حرکت سمبلیک، یک فعال در وسط سخنرانیش گوشی نوکیای خود را به پیاده رو پرت کرد.
روز بعد در واشنگتن دانشجویان به شکل منحصر به فردی در باره ی مبارزه در ایران به اطلاع رسانی پرداختند: فلش ماب (Flash Mobs ). در پنج مکان عمومی، از جمله لینکلن مموریال، چندین شرکت کننده که سبز پوشیده بودند و اعلامیه در دست داشتند پنج دقیقه در یک جا ایستادند. این نمایش عجیب توجه صدها تن از رهگذران را به خود جلب کرد. به این علاقه مندان اطلاعاتی در باره ی نوکیا و ایران داده شد
رأی من کجاست؟ نسخه ی موریتانیایی
همانطور که هزاران ایرانی به خیابانها ریختند تا به نتایج انتخاباتی که به نظر میرسید در آن تقلب شده اعتراض کنند، اکنون هزاران رأی دهنده ی موریتانی – در آنسوی خاورمیانه – در زیر پرچم سبز "رأی من کجاست؟" به راه پیمایی پرداختند.
اعتراضات موریتانی بعد از انتخابات 18 ژولای شروع شد؛ زمانیکه ژنرال عبدالعزیز، که در کودتای سال گذشته قدرت را به دست گرفت، ادعا کرد که 52% آرا را در یک انتخابات چند کاندیدایی کسب کرده است. اما اتهامات در مورد تقلب شایع بوده و رقیبان درحالیکه انتخابات را از "پیش تعیین شده" می نامیدند، خواستار تحقیقات بین المللی در این باره شده اند. پس از پخش شدن ویدئو کلیپ هایی در اینترنت که حکایت از تقلب در انتخابات داشت، صدها موریتانیایی به خیابان ریختند. اپوزیسیون شعار "رأی من کجاست؟" را برگزیده است و آن را به فرانسه و عربی ترجمه کرده است. هنوز سرکوبی مثل ایران به وقوع نپیوسته است و لی به نظر میرسد مبارزه—مثل ایران—تازه شروع شده است
تحت تعقیب برای رانندگی در عربستان سعودی— S.B.Zا
SBZ برنده ی چهارمین مسابقه ی سالانه ی "رؤیای به تعویق افتاده" شد. در نوشته ای به نام "راندن بسوی برابری" این نویسنده ی جوان، خواننده را برای دیدن زندگی یک زن سعودی همراه خود میبرد. بر اساس سیستم "قیومیت" مسافرت زنها بسیار محدود شده است. زنها اجازه ندارند تا وسیله ی موتوری برانند و نمیتوانند بصورت قانونی خانه شان را ترک کنند مگر اینکه یک مرد محرم همراه خود داشته باشند.این دانشجوی نوزده ساله با ما درباره ی این شرایط و از امیدهایش برای رانندگی در ریاض صحبت کرد.
چرا تصمیم گرفتید تا علیه قانون منع زنان از رانندگی در عربستان سعودی بنویسید؟
در تمام زندگیم من احساس میکردم که یک شهروند درجه دو هستم. حتی الآن که نوزده ساله هستم، وقتی که در عربستان هستم احساس میکنم که تا ابد حقیر باقی خواهم ماند. همیشه از اینکه باید منتظر پدرم بودم تا از سر کار بیایید و مرا تا جایی برساند تا یک مقدار شیر یا تخم مرغ برای مادرم بگیرم ناراحت بودم. تصور کنید که نوجوان هستید و میخواهید بیرون بروید...غیر ممکن بود. سیستم حمل و نقل عمومی به آن شکل در عربستان وجود ندارد و به همین دلیل تنها چاره برای جابجایی برای زنها، مردهای محرم هستند. حتی الآن و قتی به عربستان برمیگردم، من پسربچه های دوازده یا سیزده ساله ای میبینم که وانت هایی را میرانند که در عقبشان مادر و خواهران همین پسرها نشسته اند.من واقعاً عصبانی مشوم وقتی در روزنامه درباره ی زنانی میخوانم که نیاز به کمک پزشکی دارند ولی فامیل مرد ندارند تا آنها را به بیمارستان یا کلینیکی برساند.
انشای شما درباره ی موفقیت کمپینی است برای بدست آوردن حق رانندگی برای زنان در سال 2012. آیا فکر میکنید که این تبدیل به واقعیت می شود—تا 2012؟
من فقط امیدوارم که تا 2012 این اتفاق بیافتد. الآن 2009 است وبا اینکه پادشاه سالهاست که قول میدهد تا سیستم را اصلاح کند، بعید نیست که طی سه سال آینده بهبود واقعی در مورد حقوق زنها شاهد باشیم.با این حال، من از فعالیت های ضد استعماری در جنوب آسیا و همچنین جنبش حقوق مدنی آمریکا این را فهمیده ام که وقتی جرقه ی تغییر زده میشود، خیلی طول نمیکشد که شعله ی آن همه جا را دربر میگیرد.در مورد عربستان باید بگویم درحالیکه کبریت انقلاب روشن شده است، هنوز آن به داخل بشکه ی باروت انداخته نشده استشما درخواست کردید که بینام باقی بمانید. چرا؟ا
خانواده ی من هنوز در عربستان سعودی زندگی میکند و من میخواهم همچنان به دیدن آنها بروم. نوشته ی من ممکن است که ورود من به کشور را به خطر بیاندازد.عربستان حکومت دموکراتی ندارد و نوشته ی من—با اینکه خیالی است—ممکن است به راحتی بعنوان نشانه ای از مخالفت و تهدیدی برای امنیت ملی شمرده شود.علاوه بر آن، حتی اگر من نخواهم تا به عربستان بیایم با انتشار نام خودم ممکن است خانواده ی خود را به خطر بیاندازم. برای آمریکاییها سخت است که این را درک کنند وقتی که حق اساسی آزادی بیان دائماً توسط دولتشان زیر پا گذاشته نمیشود. من فقط امیدوارم که آمریکاییها واقعاً قدر این حق را بدانند
سخن ویراستار
C.R.I.M.E. Report خبرنامه ای است که هر دو هفته یکبار پروژه همسا وابسته به کنگره آمریکایی-اسلامی منتشر میکند. همسا از مبارزه مسالمت آمیز برای بهبود وضعیت حقوق فردی در خاورمیانه حمایت میکند و بر آن است تا فعالان در سرتاسر دنیا را به هم مرتبط سازد.
این خبرنامه به دو جنبه ای از اصلاحات میپردازد که عموماً نادیده گرفته میشوند: 1) حقوق مدنی – نه دموکراسی: حقوق فردی باید برای همه ی مردم تأمین شده باشد، وگرنه انتخابات سبب تحکیم بیشتر رژیم های سرکوبگر میشود. 2) تلاش ها باید از پایه شروع شوند – و نه از طریق سیاست خارجی: به عنوان افراد یک جامغه ی آزاد، آمریکایی ها خارج از مجاری دولتی تلاش میکنند تا با فعالان خاورمیانه ای همکاری کنند.
CRIME به مسائل داغ ژئوپلوتیک همچون جنگ عراق، کشمکش بین اعراب- اسرائیل و ایران و یا مناظره های دینی نمی پردازد. به این موضوعات در جاهای دیگر به اندازه ی کافی پرداخته میشود؛ با این حال افرادی که در این موارد با هم اختاف دارند میتوانند جهت حمایت از اصلاحگران حقوق شهروندی با هم متحد شوند.
ما از نظرات خوانندگان استقبال میکنیم و امیدواریم که این خبرنامه سبب جرقه زدن روحیه فعال خوانندگان شود. در نهایت، هدف ما این است که شما در حرکت به سمت تحقق آزادی های مدنی به جای تماشاچی، یک عضو فعال شوید.
CRIME مخفCivil Rights in the Middle East” یا حقوق مدنی در خاورمیانه است
© Hands Across the Mideast Support Alliance