بیش از 10,000 نفر از سرتاسر دنیا در کمپین نامه نویسی همسا برای وادار کردن نوکیا به توقف ارائه ی فن آوری که برای سرکوب معترضان استفاده میشود، شرکت کردند. عیسی سحرخیز، روزنامه نگار مطرح ایرانی، بیان کرد که او توسط تکنولوژی نوکیا و از طریق ردیابی سیمکارتش توسط حکومت دستگیر شده است. گفته میشود که چند دنده ی وی در بازداشتگاه شکسته است. پسر سحرخیز در نیویورک در اعتراض به دستگیری پدرش شروع به اعتصاب غذا کرده است.

در نقطه ی دیگری از نیویورک، در بعد از ظهر پنجشنبه 20 آگوست، فعالان در مقابل فروشگاه مرکزی نوکیا واقع در خیابان پنجاه و هفتم منهتن برای تحریم نوکیا تجمع خواهند داشت. از خوانندگان CRIME دعوت میشود تا در این مراسم شرکت کنند. برای اطلاعات بیشتر با campaign@aicongress.org  تماس بگیرید.

در واشنگتن، مجلس سنای آمریکا طرح "قربانیان سانسور در ایران" را با اتفاق رأی به تصویب رساند که طی آن 20 ملیون دلار برای تأمین آزادی ارتباطات در ایران درنظر گرفته میشود. درهمین حال، در داخل ایران نیز خشم از همکاری مداوم نوکیا با رژیم ایران هر آن شعله ور تر میشود. بر روی یک بیلبورد تبلیغاتی نوکیا در بزرگراهی در شیراز، معترضان ناشناس رنگ سبز پاشیدند.

در پاسخ به فشارهای بین المللی، سوریه  اعلام کرد که در نحوه ی محاکمه ی مردانی که قتلهای ناموسی مرتکب میشوند تجدید نظر میکند. با این حال، قوانین جدید هنوز با این نوع قتلها مانند قتل معمولی رفتار نمیکنند و این نشان میدهد که حکومت این جنایتها را هنوز تا حدی قابل قبول میداند.

در سوریه، مردانی که دختران، خواهران و همسران خود را به دلایل ناموسی می کشتند قبلاً حداکثر مجازاتی که جلوی خود میدیدند، یک سال حبس بود. حالا بشار اسد دو سال حبس را اجباری کرده است. این قدم کوچک سوریه مطمئناً در جهت درستی است ولی این ایده که احترام و آبرو با قتل میتواند بدست آید هنوز برجای خود ایستاده است. تا زمانیکه برای مجازات قتلهای ناموسی تخفیف ویژه در نظر گرفته میشود،  این طرز تفکر پدرسالارانه در ارتکاب به چنین جنایات مورد تأیید خواهد بود.

قتلهای ناموسی که ریشه در سنت دارند در بسیاری از خانواده ها بعنوان راهی برای جبران رفتار "نادرست" زنان دانسته میشوند.  با این که این قتلها در هر شرایطی ناقض حقوق بشر هستند، ولی بعضی از موارد بسیار ناراحت کننده تر میشوند وقتی بعدها مشخص میشود که زن، قربانی تجاوز بوده و یا اصلاً این عمل را انجام نداده است. از آنجا که تعدادی از حکومتهای منطقه در برخورد با این بحران شایع دودل هستند، به نظر میرسد که اصلاح نهایی نیازمند فشار بیشتر ازجانب فعالان جوانخواهد بود.

در اول آگوست، تمام صدهزار کپی آخرین نسخه ی دو مجله ی پرفروش مراکش توسط وزارت کشور ضبط و نابود شدند. TelQuel و Nichane بخاطر جنایت بزرگی ضبط شدند: چاپ کردن یک نظرسنجی که طی آن 91% مراکشیها عنوان کردند که سلطان محمد چهارم را قبول دارند. به نظر نمایندگان سلطان، نظام سلطنتی  ماورای هرگونه نظر سنجی  قرار میگیرد؛ ظاهراً جناب سلطان اعتقادی به نظر مردم ندارند. CRIME با ویراستار این مجله ها، احمد بن شمسی که یکی از داوران مسابقه ی انشانویسی "رؤیای بتعویق افتاده" نیز هست در باره ی آخرین مواجهه اش با سانسور صحبت کرده است: 

چرا مجله هایتان ضبط شد؟

هزینه ضرر برای مجله و مطبوعات مراکش چقدر برآورد میشود؟

نسخه های ضبط شده حدود صدهزار یورو هزینه داشت. مجله های ما توقیف نشدند، به همین دلیل همین حالا هم بر روی دکه ها هستیم، فقط دیگر نظرسنجی درکار نیست (اگر چاپش کنیم دوباره آنها را ضبط میکنند). با این حال، سانسور در مراکش در سال 2009 مسخره است. شما میتوانید نظرسنجی را در سایتهای زیادی پیدا کنید و حالا تمام کشور و دنیا درباره ی این نظرسنجی میدانند. اطلاعات سری نیست. ولی ضبط مجله ی ما مطمئناً تصویر آزادی مطبوعات و دوموکراسی در مراکش را تحت تأثیر قرار میدهد. در اعتراض به "تعقیبات قانونی،" تعداد زیادی از روزنامه های 20 جولای، صفحه های ادیتوریال-شان را سفید چاپ کردند تعدادی نیز یک کمپین در فیس بوک به نام "من یکی از 9% هستم"— که نامش اشاره به نتایج نظرسنجی دارد—به راه انداختند.