کمدین ها عاشق مسخره کردن صاحبان قدرت هستند. اما، همچنانکه تهیه کنندگان نمایشهای تلویزیونی در کویت و مصر متوجه شده اند ، حتی جوک ها بی ضرر نیز برای رژیم های "حساس" میتواند مخاطره آمیز باشد. برنامه طنز کویتی"صوتک وصل" (صدای شما شنیده میشود) و سریال مصری"حکومه شو"( "شوی کابینه ")، هر دو پس از مسخره کردن چهره های سرشناس سیاسی، متوقف شدند. اما طنزنویسان کویتی به سکوت تن نمیدهند. 

در مصر ، "حکومه شو" کلیپ طنزی درباره ی نخست وزیر پخش کرده بود. در پاسخ ، وزیر اطلاعات اناس الفیقی این برنامه تلویزیونی را متوقف کرد. به گزارش ANHRI این عمل "به دستورنخست وزیرانجام شد، و نمونه ای از نقض آشکار آزادی بیان و سوء استفاده از قدرت بود." در کویت ، وزارت اطلاعات "صوتک وصل" را، پس از سه قسمت، از کانال ماهواره ای اسکوپ برداشت. ظاهراً علت این کار، پخش قسمتی طنزی بود که در آن از مجلس و اعضای کابینه تقلید شده بود. 

جامعه دفاع از حقوق بشر کویت از اعلان ممنوعیت این برنامه انتقاد کرده است، و عنوان داشت: "چگونه چنین تصمیمی در کشوری مانند کویت میتواند گرفته شود؟ کشوری که شهروندان آن از شروع دوره ی مشروطه در 1962 به آزادی عقیده و بیان ، فکر کردن آزاد و تولید هنرهای متنوع و بدون محدودیت عادت کرده اند؟" در همین حال ، کانال اسکوپ با شوخی دیگری، با تغییر دادن نام برنامه به" "عمک اسمخ" (عموی کرت)، به این حرکت پاسخ داد. حال، تنها سؤالی که باقی میماند این است که چه وقت این شوی "جدید" نیز به سرنوشت قبلی دچار شده و متوقف میشود

 

 

بسیاری از جوانان خاورمیانه با چالش عمل بخشیدن به ایده های خود برای اصلاحات مواجه هستند. حتی اظهار نظر در زمینه حقوق مدنی در ملاء عام می تواند مخاطره آمیز باشد ، اما در واقع برگزارکردن نشست های کابردی و ترویج این ارزش ها بسیار چالش انگیزتر است. سرکوب سیاسی ، محدودیت های مالی ، و ترس از تابوهای اجتماعی اقدام عملی را دشوار میسازند.

 

با توجه به این چالش ، کنگره اسلامی آمریکا یک سمینار آموزشی برای فعالان اینترنتی چند کشورهای خاورمیانه، با تمرکز بر آزادی بیان، درمراکش برگزار کرد. پس از شرکت در کارگاههای آموزشی کارآفرینی و برنامه ریزی استراتژیک ، شرکت کنندگان، برگزاری نشست هایی پیرامون مسائل بین-مذهبی را در جوامع خود پیشنهاد کردند. برای حمایت از پیاده سازی این برنامه ها، به این فعالان مساعدت های مالی کوچکی داده شد.

این نشست شامل بیش از 350 نفر شرکت کننده بود، و ازگفتگوهای خودمانی بر میز شام گرفته تا سمینارهای طولانی که تمام روز را به طول میکشید در آن وجود داشت. گروهی بررسی تنش بین فرقه های مسلمان میپرداختند و گروهی دیگر به چالش های بین حزبی. 
یکی از اهداف دیگر این گردهمایی، ایجاد مدل هایی برای تشکیلات بین الادیانی بود. سری به این برنامه ها بزنید و ببینید که چگونه می توانید شما آنها را در گروه اجتماعی خود پیاده کنید.

 

 

 

يافتن الهام در توكيو

نویسنده جوان ایرانی که برای حفاظت از خود از اسم مستعار استفاده میکند ، به تازگی برنده ی مقام دوم در مسابقه ی مقاله نویسی "رویای به تعویق افتاده" شد. او در مقاله اش،کهمادربزرگی در توکیو نام داشت ، رابطه ی پیچیده خود با مادر بزرگش وتجربه ی سفرشان به ژاپن را توصیف میکند. در مصاحبه ای با ما، B.A. درباره ی نگاهش به ایران از زاویه ی خارج از کشور و امیدی که مادر بزرگش نشانه ای از آن است، امید آشتی دادن مدرنیته و سنت، میگوید.

 

مقاله شما به این میپردازد که چگونه سفرهای شما به خارج از ایران، دیدتان به جامعه تان را شکل داده است. می توانید مثالی بزنید؟  
وقتی بچه بودم، من بارها به هند سفر کردم. یکبار، ما به بازدید از مسجد جامع دهلی نو رفتیم. اطراف مسجد مسلمانان بی خانمانی بودند که در شرایط بدی زندگی میکردند. از پدرم پرسیدم که چرا وضع این مسلمانان باید این طور باشد. او گفت: "اگر ما مسلمانان در سراسر جهان نتوانیم دید خود را نسبت به مدرنیته و تکنولوژی تغییر دهیم و یاد نگیریم که خود را با مردم مذاهب دیگر سازگار سازیم، به پیشرفت و توسعه دست نخواهیم یافت."

 

شما از سفر مادر بزرگتان به ژاپن گفته اید و اینکه اوآن کشور را "بهشت بر روی زمین" نامید. چرا مقاله خود را با این گفته به پایان رساندید؟  
مادر بزرگ من با دیدن ژاپن نه تنها ایمان بیشتری به دین خود پیدا کرد، بلکه سبب شد تا از پیروان دینش بیشتر انتظار داشته باشد. چگونه می تواند کشور متفاوت و غیر مسلمانی همچون ژاپن به چنین پیشرفت و توسعه ای دست یابد؟ او از مسلمانان بیشتر انتظار دارد ، و معتقد است اگر آنها بتوانند بهشت خود را بر روی زمین درست کنند، بهشت آسمانی را نیز تجربه خواهند کرد.تجاربش به او کمک کرد تا به این پی ببرد که از هر کس و هرجایی چیزی برای یادگرفتن وجود دارد، و اینکه پرورش چندصدایی و پذیرش دیدهای متفاوت برای موفقیت یک جامعه مهم هستند.

 

بازدید از ژاپن چگونه دیدتان به ایران را تغییر داد؟  
در ایران ،هر وقت که ما در مورد آزادی و حقوق مدنی مان صحبت میکنیم، مقامات به ما میگفتند : "آنچه که می خواهید بی بند و باری است، نه آزادی." آنها مذهب را بهانه میکنند تا ما را از حقوق اساسیمان محروم کنند. اما مردم ژاپن از نعمت آزادی برخوردارند بدون اینکه هرج و مرجی بوجود آید. مردم به قوانین اجتماعی احترام میگذارند ولی آزاد هستند تا خودشان باشند. من از خودم میپرسم چند سال طول میکشد تا ایران هم اینطور شود؟ در همان زمان ، من در توکیو در جریان تظاهرات اخیر در تهران بودم. دیدن تظاهرات ایرانیان مقیم ژاپن علیه سرکوب رژیم واقعاً غرورانگیز بود. من به عنوان یک ایرانی به این مبارزه در راه آزادی افتخار میکردم.

 

 

CRIME مخفCivil Rights in the Middle East” یا حقوق مدنی در خاورمیانه است