پس از انتخابات جنجالی ایران، ابراهیم شریفی در تظاهرات شرکت کرد. پس از شناسایی و تعقیب،  نیروهای امنیتی او را ربودند و در بازداشتگاه او را مورد ضرب و شتم قرار دادند. هم اکنون این مرد جوان به خاطر کاری که پس از آزادیش انجام داد خود را مخفی کرده است: برای افشای اینکه به او در بازداشتگاه تجاوز شده است. یکشنبه گذشته، دنیا روایت دردناک بازداشت و تجاوز این مرد جوان را از طریق ویدئویی که او با تلفن همراهش ظبط کرده بود، دید و شنید.

پس از اینکه شریفی از زندان آزاد شد، او نزد کروبی آمد. شریفی به همراه دیگر قربانیان تجاوز، آنچه بر آنها گذشته بود را برای کروبی بازگو کردند. کروبی طی نامه هایی که به مسئولین جمهوری اسلامی نوشت خواستار تحقیقات فوری در باره ی این موضوع شد. در حالی که مجلس ایران در حال پیگیری حوادث پس از انتخابات بود، ماموران امنیتی شریفی را تهدید کردند که اگر درباره ی موضوع چیزی به مجلس بگوید، خانواده اش را در یک تصادف ساختگی میکشند. شریفی سریعاً خود را مخفی کرد.

اما وقتی کمیته ای که قوه قضاییه تعیین کرده بود تمام اتهامات تجاوز را بی اساس خواند و خواستار پیگرد قانونی کسانی شد که قصد "سیاه نمایی چهره ی نظام مقدس اسلامی" را داشتند، شریفی وظیفه ی خود دید تا داستان خود را افشا کند. او از طریق گوشی همراهش ویدئویی از خود ضبط کرد و آن را برای یک فیلمساز معروف ایرانی ساکن هلند به نام رضا علامه زاده فرستاد تا آن را همراه با سایر نامه هایی که برای او ارسال کرده بود، در اینترنت پخش کند. در پایان ویدئو، شریفی از علامه زاده میخواهد تا نگذارد دست حکومتیها بار دیگر به قربانیان این ماجرا برسد.این ویدئو در یوتیوب تا بحال 125,000 بازدیدکننده داشته است.

یک آیت الله در مورد آبسرد کن های  متروی تهران گله مند است. پلیس در "اسوان" مصر، افرادی را بخاطر روزه خوری در ملا عام  بازداشت میکند. و در مراکش یک گروه از دانشجویان دختر در اعتراض به قوانین جزایی غذا خوردن در ماه رمضان، از طریق برگزاری "تظاهرات ساندویچی" در مقابل یک ایستگاه قطار، اعتراض خود را نشان میدهند.

خاورمیانه در ماه رمضان امسال شاهد تقابل مکرری بین حقوق فردی و "نظم عمومی" در سرتاسر منطقه بود. در برخی از کشورها غذا خوردن و نوشیدن در طول روز در ماه رمضان به لحاظ فنی غیرقانونی است. در مراکش ، به عنوان مثال ، هر شهروند مسلمانی که مرتکب چنین عملی شود، می تواند به شش ماه زندان و جریمه نقدی 100$ محکوم شود. در حالی که این قانون عموماً اجرا نمیشود ، دستگیری یک مرد دیابتی در سال گذشته بخاطر نوشیدن آب در شهر "فز" سر و صدای زیادی به راه انداخت.

در اعتراض به این "دخالت در زندگی خصوصی،" گروه جدیدی در فیس بوک با نام "مالی"(مخفف عبارت فرانسوی "جنبش دفاع از آزادی های فردی") در روبه روی ایستگاه قطار محمدیه تظاهراتی را سازمان داد که قرار بود در آن  شرکت کنندگان در ملاء عام ساندویچ بخوردند. بیش از 100 افسر پلیس و پرسنل نظامی در ایستگاه حاضر شده بودند؛ درحالیکه تنها 12 نفر-- از میان 1300 هوادار آنلاین این گروه-- آمده بودند. پلیس تمام کسانی را که پلاستیک غذایی در دست داشتند سوار قطاری کرد که به کازابلانکا میرفت .

یکی از سازمان دهندگان این برنامه گفت: " هدف ما این بود تا نشان دهیم که ما مراکشی هستیم، ولی روزه نمیگیریم، و حق داریم که زندگی کنیم". دولت و پلیس مدعی بودند آنها تنها داشتند از نظم عمومی حفاظت میکردند، چون چنین برنامه ی تحریک کننده ای میتوانست باعث شورش شود. گروه های حقوق بشری مراکش عموماً از حق اعتراض این دانشجویان دفاع کردند، ولی خود این برنامه را مناسب نمیدانستند. همین تنش بین آزادی برای غذا خوردن و نگرش های اجتماعی، در جای دیگری در منطقه تکرار شد. در ایران، آیت الله مکارم شیرازی از وجود آبسردکن ها در ایستگاهای متروی تهران، بخاطر تشویق به نوشیدن در مکان های عمومی، انتقاد کرد. همچنین گزارش شده است که در شهرستان اسوان مصر، پلیس عده ای را برای غذا خوردن در طول روزدستگیر کرد.

دکتر محمد بجیقیس(Bugaighis )، استاد بازنشسته دانشگاه پنسیلوانیا ، قرار است تا فردا به نیویورک رود تا دربرابر رئیس جمهور لیبی، معمرقذافی، بایستد. بجیقیس که رئیس ائتلاف  آزاد آمریکا-لیبی است، یکی از افرادی خواهد بود که هنگام سخنرانی قذافی در صحن اصلی ، در برابر مقر سازمان ملل  دست به اعتراض خواهند زد. در یک مصاحبه اختصاصی با CRIME ، او با ما درباره ی تجربه اش از کودتای 40 سال پسش قذافی و ناتوانی سازمان ملل متحد در وادار کردن دیکتاتورها به پاسخگویی در برابر اعمالشان، سخن گفت.

از کودتای قذافی در سپتامبر 1969 بگویید.
آن موقع من در دانشگاه، آمار درس میدادم. در سحرگاه ، من با صدای پارس سگها بیدار شدم. آنها بخاطر عبور نابهنگام جیپ های نظامی داشتند پارس میکردند. با این حال نیروهای امنیتی پادشاه هنوز خواب بودند و به راحتی غافلگیر شدند.آن صبح رادیو، کودتا را اعلام کرد و به ما دستور داد تا در خانه هامان بمانیم. مادر من در بیمارستان بستری بود و من باید به ملاقات او میرفتم. بنابراین با ماشینم به سمت بیمارستان رفتم ولی در میانه راه، سربازها با گرفتن تفنگ هایشان به سمت ماشین، من را متوقف کردند و سپس مرا به پایگاهی منتقل کردند. ناگهان فرمانده ایستاد و به من سلام نظامی کرد-- او یکی از دانشجویان من بود. او برای من مجوزی را صادر کرد تا بتوانم مادرم را ببینم. متاسفانه، چند سال بعد، همان افسر، توسط قذافی ترور شد. البته در آن زمان هیچ کس تصور نمیکرد ما تا چهار دهه بعد، تحت حکومت او زندگی کنیم.

برای چه میخواهید تظاهرات کنید؟
در چهار دهه ای  که قذافی حاکم بوده، 100,000 نفر لیبیایی مجبور به ترک کشور شدند که خیلی از آنها از نخبگان کشور بودند. لیبیایی تبارهای مقیم ایالات متحده هم اکنون در حال بسیج شدن هستند تا با دیکتاتور مقابله کنند و دوستان آمریکایی خود را در جریان جنایاتش قرار دهند. او 40 سال است که ما را از اساسی ترین حقوق مدنی مان محروم کرده است—همچنین او از تروریسم بین الملل حمایت مالی کرده است ولی هنوز برای آن مجازات نشده است. به عنوان مثال ، او با سرقت از سرمایه ی نفت لیبی، از افراد قاتلی مانند چارلز تیلور در لیبریا حمایت مالی کرده است. تیلور در حال حاضر در آستانه ی محاکمه برای جنایات جنگی است، ولی قذافی ، اسپانسر او ، بر روی صندلی شورای امنیت  تکیه میدهد و برای  مجمع عمومی سخنرانی میکند. سازمان ملل متحد باید شرمنده باشد. ما همچنین امیدواریم که که عموم مردم توجه بیشتری به مبارزه ی ما داشته باشند. رسانه ها مطمئناً خیلی به داستان ما علاقه مند نبوده اند، انگار اصلاً ما هیچ اهمیتی نداریم.

چه کسانی به تظاهرات می آیند؟
تجمع صبح قرار است در پارک روبروی سازمان ملل، در East 47th Street ، بین 1st & 2nd Avenue برگزار شود. ما انتظار حضور چند صد نفر از سراسر ایالات متحده و حتی از لندن را داریم. در کنار ما تظاهرات مشابهی توسط کسانی که به نحوی قربانی اعمال قذافی بوده اند برگزار خواهد شد: آمریکایی هایی که بستگانشان را در بمب گذاری "لاکربی" از دست دادند ، و همچنین معترضان به ناپدید شدن امام موسی صدر. من بیش از همه از حضور نسل دومیهای آمریکایی-لیبیایی خرسند هستم.  برخی از آنها قرار است در این تجمع صحبت کنند. پیام آنها این است: "والدین ما از لیبی بیرون رانده شدند، اما آرمان لیبی فراموش نشده است." من همینجا از تمام کسانی که میتوانند، دعوت میکنم تا به جمع ما بپیوندند. [همچنین تجمع بزرگی از ایرانیان قرار است برگزار شود—جهت کسب اطلاعات بیشتر اینجا را بخوانید. [