شما چگونه توانستید 200 نفر را  در کمتر از سه ساعت گرد هم آورید؟
اول به چند تا از دوستانم تماس گرفتم که میدانستم میتوانند افراد بیشتری را باخبر کنند. من یک صفحه ی فیس بوک درست کردم تا همه بتوانند به اطلاعات به راحتی دسترسی داشته باشند. همچنین من با اداره ی پلیس محلی تماس گرفتم تا برای راهپیمایی مجوز بگیرم. سپس من از طریق رسانه های محلی در باره ی این راهپیمایی آگهی فرستادم.  از اینکه در این زمان کوتاه این همه شرکت کننده حاضر شدند واقعاً مفتخرم.

 بزرگترین چالش برای سازماندهی این تجمع چه بود؟
سخت ترین قسمت، بیرون آوردن مردم نبود-- بلکه سازماندهی آنها بود وقتی که همه جمع شده بودیم. همه پس از اعلام نتایج انتخابات ناراحت بودند اما بعضی از معترضان، مخالف رژیم فعلی بودند و پرچم شاهنشاهی سابق را همراه خودشان آورده بودند.  بعضی دیگر فقط به وضعیت حقوق بشر در ایران تأکید داشتند و نمی خواستند تا از یک طیف یا جناح سیاسی خاصی حمایت کنند.  بنابراین بزرگترین چالش من این بود که، فراتر از اختلافات داخلی، همه را تحت یک شعار حقوق مدنی متحد کنم: حمایت از کسانی که جان خود را در ایران به خطر میانداختند و برای بزرگداشت آنهایی که کشته شده بودند.

الهام بخش ترین جنبه ی این تجمع چه بود؟
دیدن غیر ایرانیانی که آنجا آمده بودند و همراه با ما اعتراض میکردند. من از اینکه میدیدم کسانی که هیچ ارتباط مستقیمی با ایران نداشتند ولی برای حمایت از حقوق بشر و مخالفت با بی عدالتی در بین ما بودند تحت تأثیر قرار گرفتم. پس از موفقیت اولین برنامه، ما تجمع دیگری را را برگزار کردیم که در آن 200 نفر، در حالیکه شمع و پلاکارد در دست داشتند و سکوت اختیار کرده بودند، در خیابان پرترددی در "میامی بیچ" به راهپیمایی پرداختند. بسیاری از مردم با دیدن ما می ایستادند و برایمان کف میزدند. آن لحظات مرا بر این داشت که بیشتر تلاش کنم.
در واقع من به تازگی از کارم در هتل بیرون آمدم تا به عنوان یک برنامه ریز مراسم در پروژه ی نور   AIC کار کنم. من در حال حاضر تلاش میکنم تا به دانشجویان کمک کنم تا تبدیل به فعال شوند و دیگران را در مورد مسائل مربوط به حقوق شهروندی درخاورمیانه مطلع سازند . اگر هر کدام از خوانندگان گزارش شما مایل است تا با ما همکاری کند—چه ایرانی یا چه غیرایرانی—  می تواند با من از طریق آدرس  ghazal@aicongress.org مکاتبه کند.