نوامبر برای اتحادیه های کارگری در الجزایر قرار بود تا ماهی باشد که در آن شرایط کاری و قوانین "اضطراری" که مانع برگزاری تظاهرات میشدند، به چالش کشیده شوند. اما به جای آن ، جنگ سردی که بین الجزایر و مصر بر سر مسابقه ی حذفی برای راهیابی به جام جهانی در گرفت توجه جامعه را به خود معطوف کرد—البته برای حال حاضر .

سپتامبر و اکتبر شاهد موجی از نا آرامی های پی در پی در شهرهای مهم الجزایر بود که در اواخر اکتبر با شورش جوانان سرخورده از بیکاری و معترض به خشونتهای پلیس به اوج خود رسید .  تظاهرات مسالمت آمیز فعالان کارگری به سختی سرکوب شد به این بهانه که تحت قوانین اضطراری الجزایر، تظاهرات از پیش سازماندهی شده غیرقانونی اعلام شده است. (این قوانین "وضعیت اضطراری" نزدیک به دو دهه است که پابرجا هستند.)  بنابراین در اوایل نوامبر، چندین اتحادیه مستقل (غیر وابسته به دولت) اعلام کردند که جهت افزایش حقوق معلمان و بهبود شرایط کاری کارمندان بخش خدمات درمانی، دست به تظاهرات و اعتصاب خواهند زد. بعنوان مثال، اتحادیه های معلمان تهدید به اعتصاب کرد.

این کمپین با توجه به مشارکت 94 % آن ، بنحوی خود را موفق دید . با این حال دلیل اصلی اینکه بیشتر دانش آموزان الجزایری از رفتن به مدرسه خودداری کرده بودند، تماشای مسابقه با مصر بود.  این مسابقه، نقطه ی اوج یک سری جنگ شدید لفظی و حتی درگیریهای فیزیکی بین طرفداران الجزایر و مصر بود. در همین حال رژیم هر دو کشور به این هیجانات فوتبالی که با احساسات ملی آمیخته شده بود دامن زدند.  پس از پیروزی الجزایر، جوانانی که در خیابان ها بودند از مجاورت تظاهرات اتحادیه ای کارگردان بودند به سمت  جشن طرفداران فوتبال هدایت شدند . به این ترتیب، راهیابی الجزایر به جام جهانی رژیم را قادر ساخته است تا—حداقل به طور موقت—بر جنبش اعتراضات کارگری غلبه کند . اما سرخوردگیهای اساسی همچنان سر جای خود هستند.