ابی شمس مالک یک کسب و کار کوچک در نیوهمپشایر است که ایران را در سال 1978 ترک کرد. اعتراضات ماه ژوئن در ایران او را به سازماندهی مجموعه ای از تظاهرات در بوستون ، همزمان با تظاهرات ایران، وا داشت . سه هفته پیش ، در یک بعد از ظهر سرد فوریه ، شمس در همبستگی با تظاهرات داخل ایران، تجمعی را در مرکز شهر بوستون به راه انداخت . ما مصاحبه ای با این تلاشگر خستگی ناپذیر انجام دادیم.

شما چگونه شروع به سازماندهی تظاهرات کردید؟
هنگامی که مردم ایران ناراضی هستند و صدای خود را بلند میکنند ، من احساس می کنم که وظیفه دارم تا  صدای آنها را از خارج از کشور پژواک کنم . نحوه برخورد دولت با معترضان به تقلب در انتخابات ناعادلانه بود و من را بر آن داشت که اقدامی عملی کنم . من با برخی از دوستانم تماس گرفتم و قرار شد تا  تجمعاتی را در ایالات متحده تدارک ببینیم تا صدای هموطنانمان را به سایر افراد برسانیم . این یک شبکه متشکل از تماسهای بین دوستان بخصوص از طریق فیس بوک بود. خیلی زود بسیاری از مردم در منطقه از هدف ما باخبرشدند. هنگامی که مردم در داخل ایران شروع به اعتراض میکنند، ما هم مانند آنها تظاهراتی را بصورت موازی در آمریکا برگزار میکنیم.

چگونه شما پس از اوجگیری اعتراضات در تابستان حرکتتان را زنده نگه میدارید؟
ما می دانستیم که جنبش سبز در داخل ایران قرار بود تا دست به تجمع اعتراض آمیزی درسی و یکمین سالگرد انقلاب بزند -- بنابراین ما هم تجمعی را تدارک دیدیم.  ما اصلاً از سرمای ماه فوریه نمیترسیدیم.  مقایسه آنچه که آنها باید تحمل میکردند، تحمل سرما را برای ما آسان میکرد.  اگر ما میخواستیم که تظاهراتی مشابه بوستون را در تهران برگزار کنیم ، با همگی ما مطمئناً رفتار خشنی میشد. ما ممکن بود حتی مورد ضرب و شتم قرار بگیریم، دستگیر شویم  و یا در سلول انفرادی حبس شویم . و مقامات ایرانی می توانستند ما را تا هر زمانی که میخواستند نگه دارند.  بنابراین چگونه می توانستیم که به هوای سرد این اجازه را بدهیم که مانع حرکت ما بشود وقتی که در داخل ایران بسیاری آماده هستند تا سختیهای بسیار بزرگتری را تحمل کنند؟

تظاهرات بوستون به چه هدفی رسید؟ چه تأثیری داشت؟
اول ، ما می خواهیم به جوانان ایرانی یادآوری کنیم که مردم در خارج پشت سر آنها ایستاده اند . اگر جوان وتلاشگری در تهران می داند که جهان به او توجه میکند، او از بلندکردن صدای خود کمتر واهمه خواهد داشت. دوم این که  ما می خواهیم که ارتباط نسل دومی های ایرانی-آمریکایی، مانند فرزندان خود من ، با همسالان خود در داخل ایران را تقویت کنیم . در آخرین تجمع ما ، پسر من سخنرانی کرد و گفت که هم سن و سالهای خود در ایران چه چیزهایی را باید تحمل کنند، در حالیکه ما در ایالات متحده آمریکا آزاد هستیم، و اینکه چقدر وضعیت ما متفاوت است. در نهایت ، ما می خواهیم که مردم آمریکا به رهبران سیاسی خود فشار بیاوردند تا احمدی نژاد را به عنوان رئيس جمهور ایران، به رسمیت نشناسند . رای ما دزدیده شده و ما نمی باید او را به رسمیت بشناسیم و با او مذاکره کنیم . این  باعث حفظ فشار بر دولت ایران میشود، و در نهایت به معترضان داخل کمک میکند.