ملیحه الشهاب (Maliha Alshehab ) نویسنده جوانی اهل عربستان سعودی است که از وی به عنوان یکی از صریحترین حامیان مدافع حقوق زنان در عربستان نام برده میشود. از 2010-2007 او برای روزنامه مطرح "الوطن"مقاله می نوشت. با توجه به ماهیت جنجال برانگیز مقالات وی، به ویژه مطرح کردن موضوع ازدواج کودکان، ستون او بسته شد و او نمیتوانست جایی برای انتشار کارهایش در دیگر رسانه های عربستان پیدا کند . او در حال حاضر برای روزنامه کویتی "الرأی" هرهفته مقاله مینویسد. اولین کتاب وی با عنوان "زن عربستانی: تصویر و صدا" امسال منتشر شد. ما با الشهاب گزارشی در مورد کارش ترتیب دادیم.

چه چیز شما را به نوشتن واداشت؟
من از سنین خردسالی همیشه می خواستم که بنویسم. اما در شهر من، خیلی سخت بود که یک دختر برای خرید کتاب به کتابفروشی برود. هنگامی که شما از انجام کاری منع میشوید، شما مصمم تر میشید که همان کار را انجام دهید. بنابراین من مجبور بودم تا از برادرانم بخواهم تا کتابهایم را بخرند. بعضی وقتها فکر میکردم که شاید بهتر بود که من یک پسر بدنیا می آمدم. این می توانست زندگی من را خیلی ساده تر کند. مردها می توانند هر کاری انجام دهند—آنها حتی نسبت به مادران خودشان هم قدرت قانونی دارند. اما من حتی در خانه خودمان هم احساس برده بودن میکردم. فقط وقتی که من شروع به نوشتن کردم من برای اولین بار در زندگیم این احساس را کردم که انسانی مستقل هستم. چون برای نوشتن مجبور نبودم تا از کسی اجازه بگیرم.

شما در کارهایتان به چه چالشهای حقوق مدنی میپردازید؟
ریشه همه  مشکلات ما ایده "قیومیت" است. این قیومیت همیشه با زن همراه است: از روز اول زندگی اش گرفته تا زمانی که میمیرد. (1) او هیچ کاری را بدون رضایت سرپرست مرد خود نمیتواند انجام بدهد—حتی برای بیرون رفتن از خانه برای تحصیل. (2) هیچ قانونی برای حمایت از زنی که مورد سوء استفاده سرپرستش است وجود ندارد. (3) هیچ راه حلی برای زنی که فاقد سرپرست است وجود ندارد— به عنوان مثال زمانیکه پدر زن فوت می کند و او برادری نداشته و ازدواج هم نکرده است. زنان عربستانی با زنان دیگر نقاط جهان فرقی ندارند. ما آرزوهای خودمان را داریم ومی توانیم به خیلی چیزها دست پیدا کنیم. در حال حاضر بسیاری از پزشکان، دانشمندان، حتی خلبانان زن وجود دارند-- زنان خوش شانسی که سرپرست آنها اجازه کسب موفقیت را به آنها داده اند. اما بیشتر زنان عربستان از آزادی دنبال کردن آرزوهای خود به عنوان افراد مستقل محروم هستند.

آیا نوشته های شما میتواند سبب زدن جرقه تغییر شود؟
در کوتاه مدت من خوشبین نیستم. قدرت وهابیان رادیکال به نهادهای اجتماعی که بر اساس "قیومیت" شکل گرفته، وابسته است. آنها حتی با تغییرات کوچک نیز مخالف هستند – به من نگاه کنید، من حالا دیگرنمیتوانم برای یک نشریه عربستانی مقاله بنویسم. اما تا ده سال آینده، من امیدوارم که موفق شویم.  و به همین دلیل است که من می نویسم، چرا که اگر ما تلاش نکنیم، مشکل هرگز حل نخواهد شد. اولین هدف من از نوشتن این است که مردم را با حقوق خودشان آشنا کنم .  مخاطب کتاب اخیر من دختران جوان عربستانی هستند، که در کل به خواندن علاقه خوبی دارند . این نسل جوان امید ما است، آنها می تواننداین تغییر را به ثمر بنشانند. امیدوارم که کتاب من آنها را تشویق کند که سرنوشتشان را خودشان به دست بگیرند، و برای تعریف خود و زندگی خودشان به بستگان مردشان وابسته نباشند.

قوانین افتتاح کافی نت در مشهد

دوربینمداربسته؟ چکشد. شیشه شفاف؟ چک شد. تفکیک جنسی صندلی ها؟ چک شد. اگر می خواهید که کافی نتی در مشهد باز کنید— شهر رهبر ایران، آیت الله خامنه ای—شما بهتر است تا خودتان را با مقررات جدید وفق دهید: خبرنگاران ما ازشرایط عجیب و غریب جدید حاکم بر کافی نت های مشهدی میگویند:

• متقاضی باید دارای حداقل ۳۰ سال سن و متاهل باشد .
• نصب دوربین مدار بسته.
• واحد صنفی باید در حاشیه خیابان باشد .
• واحد صنفی نزدیک مراکز آموزشی دخترانه نباشد.
• واحد صنفی کاملا آکواریوم و دارای شیشه بیرنگ باشد به طوریکه داخل واحد صنفی از بیرون کاملا قابل رویت باشد .
•  چسباندن هر نوع پوستر یا کشیدن پرده یا حصیر که باعث شود داخل مغازه از بیرون قابل رویت نباشد ممنوع است.
• نشستن زن و مرد حتی محارم کنار یکدیگر ممنوع است.
• از گذاشتن نام خارجی و اصطلاحات بیگانه جهت واحد صنفی جداخودداری شود.جهت انتخاب نام با دبیرخانه هماهنگی شود .
• ارائه خدمات به کاربران بدون ارائه مدارک هویتی معتبر ممنوع است . متصدی مکلف است پس از رؤیت اصل مدارک هویتی معتبر و تطیبق عکس، نام و نام خانوادگی، نام پدر، شماره شناسنامه، محل صدور و کد ملی را دقیقاً ثیت نماید .
• این پرونده ها باید حداقل به مدت 6 ماه نگهداری شوند. نوار ویدئو ها نیز باید برای حداقل دو ماه نگهداری شوند.
  
  خبرنگاران ما اضافه میکنند:" قوانین باز کردن کافی نت در شهرهای دیگر کمابیش تفاوتی ندارند. هدف از این قوانین محدود کردن رشد نگران کننده فن آوری های جدید در کشوراست.  پایه ریزی برای سرکوب دلبخواهی کسب و کارهای موجود فناوری اطلاعات، یکی دیگر از اهداف آنها است. بنابراین همچنان که می بینید، این قوانین خیلی هم احمقانه نیستند."