در ژوئن سال گذشته، میلیون ها ایرانی با تظاهرات آرام و گسترده خود برای محکوم کردن تقلب در انتخابات، توجه جهانیان را به خود جلب کردند. واکنش وحشیانه رژیم، که در فیلم مرگ ندا آقاسلطان تجلی یافت، به موج اعتراضات دامن زد. اکنون یک سال بعد، همان رژیم کماکان در قدرت باقی مانده است، اما موج جدیدی از تظاهرات به مناسبت سالگرد این حوادث در داخل و خارج از ایران در دست برگزاری است.

ماه گذشته، موسوی و کروبی، رهبران مخالفان، در ملاقاتی که با یکدیگر داشتند  شنبه 12 ژوئن را به عنوان سالروز رسمی اعتراضات اعلام کردند. به نشان همبستگی، راهپیماییهایی در بیش از 50 شهر در سرتاسر جهان به عنوان بخشی از "روز جهانی تلاش" برنامه ریزی شده است. وب سایت 12June.org پورتال کاملی از این مراسم، و همچنین راهنماییهایی برای سازماندهی تظاهرات در شهر خودتان ارائه میدهد. 

هم اکنون، تنها مراسمی که قرار است در خاورمیانه برگزار شود در قاهره خواهد بود، هرچند هنوز جزئیات دقیق آن هنوز اعلام نشده است. اینکه آیا تلاشگران عرب به نداهای فرا-مرزی جهت همبستگی پاسخ خواهند داد یا نه را آینده مشخص خواهد کرد. در همین رابطه، از تمامی خوانندگان این خبرنامه که در نیواینگلند ساکن هستند دعوت میشود تا در راهپیمایی بعد از ظهر 12 ژوئن در مقابل پله های کتابخانه عمومی بوستون، که "همسا" یکی از طراحان آن است، شرکت کنند. 

بیرام داه عبید  که تنها یک نسل با برده بودن فاصله دارد، یکی از بنیانگذاران جنبش ضد برده داری در موریتانی (که به زبان فرانسه “IRA-Mauritanie” نام دارد) است. سازمان او توسط رژیم موریتانی، که از هر بحث عمومی راجع به پدیده دیرپای برده داری در این کشور هراس دارد، سرکوب میشود. اما اکنون بیرام روحانیان سرشناس را به چالش میکشد تا به طور رسمی اسارت انسانی در کشورش را محکوم کنند و در مبارزه جهت حقوق مدنی بیطرف نباشند.

ارتباط خانوادگی شما با برده داری چیست؟ 
حمله به آفریقایی های سیاه پوست جهت برده گرفتن آنها برای قرن ها در موریتانی رواج داشته است. فرزندان این افراد ربوده شده به محض تولد، خود برده به حساب می آمدند. مادر بزرگ پدری من، به عنوان مثال، توسط شبه نظامیانی که علیه یک قوم آفریقایی که به سنت های مذهبی خود پایبند بودند، ربوده شد. مادر بزرگ من به عنوان برده گرفته شد و به خانواده ای عرب فروخته شد. همه فرزندان او برده متولد شده و برده زندگی کردند. اما زمانیکه که او پدر من را در رحمش داشت، صاحبش گفت که پدرم باید آزاد متولد شود. صاحبش امید داشت که با این بخششش، از بیماری که از آن رنج میبرد رهایی یابد. اما حتی این آزادی هم محدودیت های خودش را داشت، و من مشکلات زندگی مخاطره آمیز سیاهان در جامعه موریتانی را بشدت لمس کردم. 


گروه شما چه کاری انجام میداد و چرا رژیم جلوی فعالیت آن را گرفت؟ 
برده داری در موریتانی به پایان نرسیده است. هدف گروه ما هر روزه جمع کردن حمایت از قربانیان نقض حقوق بشر در موریتانی است، از جمله کسانی که هنوز زیر یوغ برده داری هستند. بنابراین ما برده داری را از داخل و خارج از کشور محکوم میکنیم و علیه آن لابی میکنیم. این چیزی است که رهبران "مور"موریتانی نمی خواهند راجع به آن صحبت شود. آنها فعالان و سازمان های غیر دولتی که در مورد برده داری، و گروه هایی که از آن سود میجویند، صحبت می کنند را سرکوب میکنند. سازمان ما هرگز توسط رژیم به رسمیت شناخته نشد و غیر قانونی اعلام شده است.


چرا شما سراغ روحانیون میروید؟ 
ما اخیراً نامه ای به روحانی یوسف القرظاوی، که برنامه تلویزیونی معروفی در شبکه الجزیره دارد، فرستادیم و از او درخواست کردیم که به صراحت برده داری را در موریتانی محکوم کند. او تا کنون پاسخی نداده است. ما سراغ این چنین افراد میرویم به این به دلیل که این روحانیون بودند که در موریتانی به برده داری مشروعیت  دادند و بر نهادینه شدن آن به عنوان یک سیستم مورد تایید علمای مذهبی، نظارت داشتند. اکنون زمان آن رسیده است تا روحانیون به صراحت برده داری را در موریتانی، سودان، خلیج فارس و سرتاسر جهان محکوم کنند. 

 

 

CRIME مخفCivil Rights in the Middle East” یا حقوق مدنی در خاورمیانه است