پنجمین دوره مسابقه سالانه مقاله نویسی "همسا" با نام "رؤیای معوقه" که راجع به حقوق مدنی در خاورمیانه بود، از اندیشمندان جوان میخواست تا به موضوع سرکوب حقوق مدنی بپردازند، راه حل های خلاقانه ای تدوین و فرموله کنند، و به این فکر کنند که چگونه میتوان موجبات اصلاحات ریشه ای را در منطقه فراهم آورد. از صدها مقاله ارائه شده، پانل داوری متشکل از افراد مشهور، برندگان  10،000 دلار مجوع جایزه را انتخاب کردند.

مقالات برنده—که از کشورهای ایران، یمن، مراکش، و ایالات متحده هستند—شامل ایده هایی خلاقانه جهت همبستگی بودند، از جمله آنها، وادار کردن دیپلماتهای سعودی برای دادن حق رانندگی به زنان و همچنین یک سری اعتصاب غذا در رابطه با فستیوالهای ویدئویی که توسط دانشجویان آمریکایی تدارک دیده شده بودند. مقالات دیگر شامل روایات شخصی جوانان خاورمیانه ای بود، از جمله روایتی شورانگیز یک بهائی مصری که هویت خود را به مردی مسلمان تغییر میدهد تا از سرکوب رهایی یابد، همچنین ایرانی اهل تسننی که بخاطر مذهبش با آزار و اذیت دولتی دست به گریبان است.

مقالات برنده ترکیبی پویا از داستانهای شخصی مربوط به تجربه وحشتناک سرکوب، روایاتی امیدبخش راجع به موفقیتهای مدنی کوچک، برنامه های مشخص برای برای کمپینهای حمایتی، و تشویق به عمل در مقابل بی تفاوتی، بودند.برای دانستن بیشتر راجع به برندگان امسال، منتظر گزارش های آینده ما باشید. به همه برندگان، از جمله 50 نویسنده دیگری که برنده جایزه کتابی ما شدند، صمیمانه تبریک میگوئیم.

در شانزدهم فوریه 2003، چهارده مرد که از 21-35 سن سال داشتند، بخاطر کلکسیون موسیقی و تیشرت های هوی متال شان، به جرم "شیطان پرستی" دستگیر شدند. تکنسین 38 ساله تئاتر، محمد "مومو" مورهاری،که  شخصاً 14 نفر از افراد دستگیر شده را میشناخت، تصمیم گرفت که وقت آن است که کشورش را از خواب بیدار کند و اهمیت بیان فردی از طریق موسیقی را گوشزد کند. او کمپین "نیدا" ("بیدار شو" به مراکشی)، که جنبش فرهنگی آلترناتیو و در حال رشدی است را طراحی کرد، و جشنواره موسیقی چهار روزه آزادی را بنام "بولوار" به راه انداخت. این جشنواره در حال حاضر بزرگترین فستیوال موسیقی شهری در آفریقا است و حتی از خود سلطان کمک مالی گرفته است. ما با مومو در مورد تلاشش جهت به عقب راندن محدودیت های حقوق مدنی مربوط به موسیقیگفتگویی ترتیب دادیم

.
جنبش "نیدا" در مراکش را چگونه توصیف میکنید؟
ما جنبش نیدا در مراکش را با جنبش "مویدا" در اسپانیای مقایسه میکنیم، حرکت فرهنگی که پس از مرگ فرانسیسکو فرانکو در سال 1975 در آن کشور بوجود آمد. در طول دهه نود، من به اجرای کلاس های تئاتر و نمایشنامه کمک میکردم، اما بعد از آن شروع به سازماندهی کنسرتهایی برای استعدادهای جدید کردم: هنرمندان رپ، راک، متال و هنرمنان تلفیقی که تا آن زمان مکانی برای اجرای خود نداشتند. جنبشهای "بولوار" و "نیدا" اینگونه متولد شدند. اما تعداد حامیان ما عمدتاً پس از موفقیت حزب اسلامگرا در انتخابات 2002 و بمبگذاریهای کازابلانکا در 2003 دو چندان شد. این مراسم نشانگر تمایل جوانان مراکش به ابراز صریح نظرات خود و پرداختن به چالش ها کشورشان است. بسیاری از رپرها، به عنوان مثال، در مورد شرایط سخت زندگی، به خصوص در محله های فقیر، میخواندند،و سرخوردگی سیاسی خود را ابراز میکردند. این خوانندگان رپ یادآور این نکته هستند که (برخلاف آنچه اسلامگرایان میگویند) نیدا از طبقه بالا و به اصطلاح، فرهنگ غربزده آن، نشأت نگرفته، بلکه ریشه های آن در بخش فقیر جامعه، نهفته است. اما متأسفانه، برخلاف جنبش مویدا دراسپانیا، روشنفکران در مراکش از ما حمایتی نمیکنند. ما نیاز به حمایت معنوی و فکری داریم تا صحنه هنرهای جایگزین را گسترش دهیم. اما به نظر می رسد که خبرنگاران بیشتر به انتقاد از لباس خوانندگان علاقه مند هستند تا تاثیر جنبش ما.

شما در سازماندهی این جشنواره با چه موانعی دست و پنجه نرم کردید؟
شما بهتر بود میپرسید چه موانعی نداشتیم! مالی، اداری، سیاسی، ساختاری—هرچه به ذهنتان بیاید ما آن را داشتیم! چندین سال انجمن ما حتی یک دفتر نداشت. تصور کنید سازماندهی چیزی به مفصلی و بزرگی یک جشنواره بدون دفتر، چه کابوسی بود. پول همواره برای ما مشکل اساسی بوده است. و ما هزینه های غیر معمولی را باید بپردازیم. به عنوان مثال، ما باید خودمان پول نیروهای امنیتی را بدهیم (حتی نرده ها)، بجای اینکه پلیس اینکار را بکند. . در نهایت، هر ساله ما باید با اسلامگرایان روبه رو شویم که با مقامات لابی میکنند تا جشنواره را ممنوع کنند. هر سال واقعاً یک مچزنی اینجاست، و هر سال ما باید همه چیز را بدون مجوز رسمی برنامه ریزی کنیم— که معمولاً تنها دو روز قبل از شروع جشنواره به دست مامیرسد !

آینده جنبش نیدا چیست؟
در سال 2009، انجمن نزدیک به 250،000 دلار از شاه محمد ششم دریافت کرد. با استفاده از این کمک مالی، ما دفترمان را سر و سامان دادیم و آنرا به استودیو ضبط و تمرینی پیشرفته تبدیل کردیم. ما همچنین میخواهیم کارگاه های آموزشی حرفه ای برای کسانی که قصد دنبال کردن هنرهای نمایشی را دارند، به راه بیاندازیم. از سال 1999، جنبه های جدیدی به جشنواره اولیه اضافه شده اند. به عنوان مثال، ما مسابقاتی برای نوازندگان محلی برگزار میکنیم که فینالیستهای آن در جشنواره "ترمپلین"، که در کشتارگاه های قدیمی کازابلانکا برگزار میشود، در کنار اجرای موسیقی های بین المللی، شرکت میکنند. اما نیدا بیانگر این تناقض است: نیدا به جوانان مراکشی راهی برای ابراز بیان خود و رهایی از چارچوبهای بسته موسیقی سنتی داده است، ولی از طرف دیگر، کمبود شدید فضای فرهنگی در مراکش را آشکار کرده است. ما باید زیرساخت های ملی برای حمایت از هنرمندان "دیگری" را فراهم سازیم—و این چیزی بیشتر از برگزاری جشنواره یکبار در سال را میطلبد.