در 14 اکتبر، دالیا زیاده، ویراستار عربی "گزارش جرم"، برنده جایزه روزنامه نگاری "آنا لیندز"  در موناکو شد. در مراسم جشن اهدای جایزه،  5،000 یورو بعلاوه نشان افتخار توسط شاهزاده آلبرت دوم موناکو به زیاده داده شد.

با وجود اینکه زیاده یکی از فینالیست ها بود، در ابتدا بخاطر مشغولیت های دیگر، او قصد سفر به موناکو را نداشت. اما او در آخرین لحظه نظرش را عوض کرد و تنها چند ساعت قبل از آغاز مراسم به موناکو رسید. وقتی زیاده نام خود را به عنوان برنده شنید، او که آشکارا شوکه شده بود، به زحمت توانست از دریافت این جایزه قدردانی کند. او در بیانیه ای کوتاه بخاطر این جایزه تشکر کرد، و  قول داد تا از آن در جهت حمایت از زنان جوان در مصر و خاور میانه استفاده کرده، و به دیگر وبلاگ نویسانی که از طریق اینترنت در تلاشند تا تأثیری بگذارند کمک کند.

این جایزه برای روزنامه نگارانی درنظر گرفته میشود که تلاش میکنند تا خارج از سرفصل برخورد تمدن ها به موضوعات نگاه میکنند و سعی در ترویج خوبیهای منطقه دارند. زیاده بخاطر نوشتن مقاله ای با نام "رونمایی ذهن زنان جوان مسلمان"، که در سایت Masr Bikya منتشر شده بود، انتخاب شد. موفقیت زیاده نشانگر آن است که نسل جوان در خاورمیانه میتواند تاثیر مثبتی در مبارزه برای حقوق مدنی داشته باشد.

بعد از سپری کردن حدود دو ماه حبس در سلول انفرادی، وبلاگ نویس مشهور بین المللی، علی عبدالامام، عاقبت روز پنج شنبه برای دقایقی در بیرون از زندان به سر خواهد برد. این تنها خبر خوش ما است. خبر بد این که او، به عنوان یکی از 25نفر متهم به سازماندهی برای سرنگونی و تغییر سیستم سیاسی، در دادگاه جنایی عالی وزارت دادگستری قرار است حاضر شود.

جرم ویژه ای که علی به آن متهم است دریافت بودجه از یک شبکه تروریستی مستقر در لندن است. این فعال اینترنتی که هزینه راه اندازی سایت بحرین آن لاینش 200 دلار می شود، همچنین رسماً از شغل آی تی خود در شرکت گالف ایر اخراج شده است. او از دسترسی به وکیل یا ملاقات با اعضای خانواده اش، به جز ملاقات پنج دقیقه ای که با همسرش داشته، محروم شده است. به نقل از همسرش گفتگوی آن ها صرفا درباره موضوعات ورزشی بوده است. همسرش توضیح داد که "علی علاقه ای به ورزش ندارد. این علی نبود که داشت حرف می زد".

تلاش بین المللی برای آزادی علی کماکان ادامه دارد. پرونده او در وال استریت جورنال یوروپ مورد بررسی قرار گرفته است و "سرکوب در بحرین" موضوع سرمقاله اخیر واشینگتن پست بوده است. جرقه غیر مترقبه هنگامی پدید آمد که یکی از فرستاده های وزارت امور خارجه ایالات متحده که از بحرین ملاقات می کرد به گزارشگران گفته بود: "صریح عرض کنم: ما اینجا نیستیم تا دیدگاه خود را به دیگران تحمیل کنیم." این گفته که به نظر می رسید دغدغه های مربوط به حقوق بشر را نادیده گرفته باشد منجر به شکلگیری موجی از حمایت گردید و سفیر آمریکا در بحرین را مجبور ساخت تا اینچنین توضیح دهد که "البته ما به وقایع اخیر در بحرین اهمیت میدهیم."

اکنون که پرونده علی جزئی از رخدادهای سیاسی شده، جای امیدواری است که فشار مداوم بتواند آزادی او را تضمین کند. اینجا لیستی از نه کاری است که شما برای کمک می توانید انجام دهید. هنگامی که علی در سلول انفرادی خود به سر می برد، شما همچنین می توانید مصاحبه ضبط شده با علی را درباره آخرین باری که دستگیر شد از  "گزارش جرم" تماشا کنید.

 

 

تحت تعقیب: برای به دست گرفتن یک پوستر اعتراض: فرح کبیسی

فرح کبیسی،فعال اینترنتی لبنانی بیست و سه ساله، در 17  اکتبر توسط سازمان اطلاعات نظامی لبنان برای نگه داشتن یک پوستر اعتراضی، به مدت 14 ساعت بازداشت شد. فرح قصد بازدید از اردوگاه پناهندگان فلسطینی نهرالبارد را داشت, اما نیروهای نظامی مانع ورود او شدند و خواستار مدرکی شدند که اثبات کننده تابعیت لبنانی فرح باشد. در پاسخ، کبیسی با  در دست گرفتن یک تابلو در جلوی ایست بازرسی، به این سیاست تبعیض آمیز ارتش معترض شد. او سپس بازداشت شد و بخاطر مخالفت علیه سیاست های دولت، مورد بازجویی قرار گرفت. "گزارش جرم" این فرصت را یافت تا با کبیسی در مورد این حادثه صحبت کند.

تحت چه شرایطی شما دستگیر شدید؟
من برای دیدن دوستم در اروگاه نهرالبارد رفته بودم. من بارها با نشان دادن یک کارت شناسایی عادی میتوانستم وارد اردوگاه شوم. اما این بار، نگهبان ارتش لبنان یکدفعه جلوی راهم را گرفت و به من گفت که بر اساس دستورالعمل جدید، همه افرادی که میخواهند وارد اردوگاه شوند باید کارت شناسایی یا گذرنامه داشته باشند. من که شوکه شده بودم، پرسیدم: "چرا باید من گذرنامه حمل کنم؟ من هنوز در لبنانم و هنوزم لبنانی هستم." من سپس تصمیم گرفتم که اعتراضی کوچک را همانجا راه بیاندازم. من به آنطرف خیابان رفتم، و یک کاغذ پوستر خریم، و روی آن نوشتم:"نه به قوانین تحقیر آمیز اردوگاه نهر البارد". من در مقابل یکی از پست های بازرسی ارتش ایستادم. خیلی زود, یک عضو اطلاعات نظامی که لباس شخصی بود از من شروع به سؤال کردن کرد.

زندان چطور بود؟
در مدت بازداشت من بارها و بارها درخواست کردم تا با یک وکیل یا یک آشنا تماس تلفنی داشته باشم. اما آنها درخواستم را رد میکردند. اطلاعات دو مرد را آورد که  به اعتقاد آنها از اعضای گروه اعتراضی من بودند. اما من گفتم که آنها را نمی شناسم. من ناله کسی را شنیدم که در اتاق بغلی از خدا کمک میخواست. از یک سرباز پرسیدم که آیا این فرد بیمار بود. او به من گفت "تو باید آرزو کنی که ایکاش بیماره." به من گفتند که او را مثل گوسفندی که آماده ذبح است از سقف آویزان کرده اند. من می خواستم بپرسم چرا، اما یکی دیگر از افسران که خیلی خشن بود وارد شد و برای همین من این بحث را متوقف کردم. آنها من را متهم به برگزاری اعتراض سازمان یافته کردند. آنها همینطور تلاش کردند تا یکی از دوستان فعالم در داخل اردوگاه را به دست داشتن در این اعتراض متهم کنند. پس از 14 ساعت مرا پیش قاضی بردند ولی بدون اینکه کیفرخواستی بدهند، آزادم کردند.

آیا وضعیت آزادی بیان در لبنان رو به وخامت است؟
در لبنان ارتش "خط قرمز" محسوب میشود، به عنوان نجات دهنده ی "وحدت ملی" در کشوری که شاهد مکرر نزاع های سیاسی بوده است که در طی آن احزاب سیاسی فرقه ای یار میگیرند. ابراز نظر شما، مثلاً انتقاد از سیاست های ارتش در محدود کردن آزادی حرکت در اردوگاه نهر البارد، ممکن است به عنوان "دامن زدن به  ناآرامی های اجتماعی،" یا "حمله به ساحت ارتش" تلقی شود... این البته تنها تلاشی است برای محدود کردن آزادی بیان. اخیراً، یک مهندس عمران که در پروژه بازسازی اردوگاه مشغول بود، مقاله ای نوشت که در آن از اقدامات ارتش که مانع روند بازسازی میشد انتقاد کرده بود. او سه روز را در حبس گذراند. اگر این نقض آزادی بیان نیست، پس چیست؟

CRIME مخفCivil Rights in the Middle East” یا حقوق مدنی در خاورمیانه است