وبلاگ نویس پیشگام بحرینی، علی عبدلامام در دادگاهش در 28 اکتبر حضوری حماسی داشت. از زمان بازداشت علی در چهارم سپتامبر، این اولین بار بود که او در ملاء عام دیده میشد. درحالیکه نیروهای امنیتی تمام شهر را پوشش داده بودند و هلیکوپترها در آسمان گشت میزدند، عبدلامام در جلسه دادرسی بیانیه ای را ایراد کرد که در آن از اعمال شکنجه بر او برای وادار کردنش به اعتراف پرده برمیداشت. دسترسی به دادگاه به شدت محدود شده بود. برای هر یک از 24 متهم در دادگاه، تنها به یک عضو خانواده اجازه حضور داده شده بود. به همین دلیل همسر علی مجبور بود تا بیرون منتظر بماند تا برادرشوهرش به نمایندگی از خانواده آنجا حضور یابد. نماینده وزارت امور خارجه ایالات متحده نیز در این جلسه حضور داشت، هرچند بسیاری از گروه های حقوق بشر از ورود منع شده بودند. در بیانیه اش در دادگاه، علی شهادت داد که تحت شکنجه، ضرب و شتم، و دشنام قرار گرفته بود. علی گفت که در روز دستگیریش، او را از سقف آویزان کرده بودند درحالیکه چشمانش را بسته بودند. او بدون حضور وکیل مورد بازجویی قرار گرفت و تهدید شد که در صورتیکه اعتراف نکند، بستگانش شغلشان را از دست میدهند. بخاطر افشاگریهای آتشین وی— که توسط مقامات بحرین تکذیب شد— محاکمه تا روز پنجشنبه به تعویق انداخته شد تا پزشکی قانونی ادعای شکنجه را مورد بررسی قرار دهد. در همین حال، قاضی دادگاه قول داده است که علی را به زندان جدیدی انتقال دهد.

چهار سال پیش، دستگیری وبلاگ نویس مصری، کریم عامر، بخاطر نوشته هایش در وبلاگش او را به سرتیتر رسانه های بین المللی تبدیل کرد. در جلسه محاکمه ای چند ماه بعد، او بخاطر اتهاماتی همچون "توهین به" رئيس جمهور مصر، به چهار سال حبس محکوم شد. بیش از 1450 روز است که کریم پشت میله های زندانی در خارج از اسکندریه نشسته، و بر حق خود برای آزادی بیان اصرار ورزیده و از نوشتن ندامت نامه بخاطر مطالب وبلاگش سر باز میزند. با این حال، در حالی که حکم او روز جمعه (5 نوامبر) به پایان رسید، کریم هنوز آزاد نشده است .

کریم، که دانشجوی حقوق است و صدایی آرام دارد، موضوع اولین "گزارش جرم" بود. او تنها چند ماه قبل از بازداشتش در کنفرانس وبلاگ نویسی HAMSA در قاهره شرکت کرده بود. دوستان وی از این کنفرانس، کمپین "کریم را آزاد کنید" را چهار سال پیش به راه انداختند. کمپین های امضای نامه و برگزاری تظاهرات در مقابل سفارتخانه های مصر در سراسر جهان از جمله اقدامات این کمپین بود. ولی با وجود فشارهای شدید بین المللی، مقام های مصری از آزادی کریم خودداری کردند .

تقریباً در هر شماره از "گزارش جرم" به خوانندگان یادآوری میشود تا به کریم در زندان، نامه بنویسند و درافزایش فشار برای آزادیش مشارکت کنند. امیدواریم که بزودی به این یادآوری ها نیازی نباشد— و نویسنده جوان سرانجام آزادی خود را باز یابد.

سانسور بخش لا ینفک جامعه ایران است؛ جایی که نوشتن، خواندن، و دسترسی معمولی به وب سایت ها می تواند مشکل و حتی خطرناک باشد. تاثیر انسانی سانسور— نه تنها حذف کلمات، بلکه عواقب ناشی از چنین حذفی – بن مایه رمان شهریار مندنی پور، سانسور یک داستان عاشقانه ایرانی، را تشکیل می دهد. از طریق بیانی خنده آور و جنجال برانگیز، مندنی پور نه تنها خوانندگان را با مشکلات نویسندگی در ایران آشنا می کند بلکه اشاراتی نیز به موانع عاشق شدن در ایران دارد. این توازی بین امور هنری و عاشقانه داستان های مشترک رمان را پیش می برد. داستان اول، "شهریار"، داستان نویسنده ای را دنبال می کند که امید زیادی دارد تا داستان عاشقانه اش از زیر تیغ سانسور وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی جان سالم به در ببرد. داستان با حذف کلمات یا عبارات به ظاهر رکیک و مفتضح روبرو می شود. حتی از جمله آغازین کتاب نیز عبارتی حذف شده است(گرچه خواننده قادر است که عبارت محذوف را حدس بزند). راوی چنین توضیح می دهد که اگر بخواهد داستانش چاپ شود، نمی تواند آنگونه که دلش می خواهد جمله اش را بسازد. به دلیل اینکه حالت، احساس، و حتی گفتگوی ساده تا حد معیارهای سانسور نزول می کند، خوانندگان همگی از اینکه نمی توانند داستان را به طور کامل بفهمند کلافه می شوند. داستان دوم که نوشته شهریار است اما از زبان دارا و سارای عاشق و معشوق بازگو می شود پیچیدگی های هنری در یک جامعه سانسور شده را دنبال میکند. دارا و سارا همدیگر را در یک کتابخانه که زن و مرد تا حدی جدا از هم هستند ملاقات می کنند و از طریق پیام های رمزی در کتاب ها با هم مکاتبه می کنند و عاشق هم می شوند. این دو با سرکشی در برابر تلاش نظام ایران "علیه مفاسد اجتماعی" مخفیانه همدیگر را می بینند. آنان از رهگذر تلاشهای تأثرانگیزشان است که نشان می دهند عشق چه تاوان گزافی دارد. گاهی طنز آمیز و گاهی صادقانه و تشویش برانگیز، سانسور یک داستان عاشقانه ایرانی، پنجره ای را به دنیایی می گشاید که کماکان نیازمند شناخت است. دنیایی که در آن داستان ها، عشق، و زندگی آنگونه که ما می شناسیم دستخوش حذف، تغییر، و سانسور شدید است.